Twierdza Kołobrzegu była po raz pierwszy atakowana podczas wojny siedmioletniej. Działania te były związane z usiłowaniem przejęcia twierdzy przez wojska rosyjskie i planami generalicji rosyjskiej stworzenia z Kołobrzegu bazy morskiej dla floty cesarskiej w tej części Bałtyku. Walki trwały od późnego lata do końca jesieni 1758 roku i zakończyły się porażką rosyjskiego generała Palmenbacha. Kolejna blokada miasta rozpoczęło się w lecie 1760 roku. Był to dokładnie zaplanowany atak połączonych morskich sił szwedzko-rosyjskich pod komendą admirała Miszukowa wspierany przez wojska lądowe pod komendą generała Demidowa. Atak nie doszedł do skutku, gdyż miastu przyszedł ze wsparciem pruski generał Werner, który zwyciężył armię generała Demidowa pod Zieleniewem. Rosjanie następny atak na Kołobrzeg rozpoczęli w lecie 1761 roku. Znowu był to wspólny atak sił morskich i lądowych. Dowodzący armią rosyjską generał Rumiancew zdecydował się zdobyć miasto głodem. Oblężenie wraz z nieustannym ostrzałem artyleryjskim miasta trwało prawie pięć miesięcy i zakończyło się klęską twierdzy Kołobrzeg 16 grudnia 1761 roku.

Wojska rosyjskie opuściły miasto w lecie 1762 roku wraz z zakończeniem przez Cesarstwo Rosyjskie dalszego prowadzenia wojny z Królestwem Prus. W 1763 roku rozpoczęto odbudowę i przebudowę kołobrzeskich umocnień. Dzięki doświadczeniu zdobytym w wyniku niedawnych walk postanowiono zwiększyć obronność ujścia Parsęty. W kołobrzeskim porcie wzniesiono zachowane do dziś forty Ujście i Morast oraz przebudowano na wzór francuski istniejące wcześniej umocnienia.