Kołobrzeg w faszystowskiej strategii obronnej w 1945 był ważnym punktem ewakuacyjnym oraz spełniał rolę bazy morskiej umożliwiającej lądowanie oddziałów wojskowych wzmacniających siły wermachtu przeznaczone do uderzenia w skrzydło wojsk Armii Radzieckiej walczących na kierunku berlińskim. Korzystając z korzystnego ukształtowania terenu (rzekę Parsętę i Kanał Drzewny, podmiejskie tereny bagniste), Niemcy faszystowskie w 1944 roku przystąpiły do rozbudowy umocnień obronnych w Kołobrzegu. W 1945 roku zbudowano system umocnień, zaadaptowano do obrony budynki i stare fortyfikacje ziemne zlokalizowane w głównych punktach Kołobrzegu. Niemieckie siły wojskowe liczące około 10 tysięcy żołnierzy, biły się razem z jednostkami Kriegsmarine. Wojska niemieckie posiadały ciężkie działa artylerii nabrzeżnej, artylerię okrętową, czołgi i działa pancerne. W marcu 1945 roku miasto było zatłoczone ludnością cywilną uciekającą z Pomorza.